Programy klienta i serwera do komunikacji używają protokołów transportowych. Gdy program wchodzi w interakcję z oprogramowaniem protokołów, musi podać takie informacje jak to, czy jest klientem, czy serwerem (tzn. czy będzie czekał biernie, czy też komunikację zainicjuje aktywnie). Programy, które się komunikują, muszą też podać dalsze szczegóły (np. nadawca musi podać dane do wysłania, a odbiorca musi określić, gdzie przychodzące informacje powinny być umieszczone). Interfejs stosowany przez program użytkowy przy interakcji z oprogramowaniem protokołów warstwy transportowej nazywa się interfejsem programu użytkowego API.
Interfejs taki określa zestaw operacji, które program użytkowy wykonywać w ramach interakcji z oprogramowaniem protokołów. W ten sposób determinuje on funkcje dostępne programowi użytkowanemu oraz trudności tworzenia programu, który ich używa. Większość systemów oprogramowania definiuje interfejs API, podając zestaw procedur. Taka definicja obejmuje zestaw procedur dostępnych programom użytkowym, ich parametry wywołania oraz różnego rodzaju typu danych. Zwykle API zawiera oddzielną procedurę dla każdej operacji podstawowej.
Interfejs API może na przykład zawierać procedurę, która jest stosowana do ustawiania komunikacji, oraz inną procedurę, która jest stosowana do wysyłania danych.
Interfejs programu użytkowego API
